RzeĽba klasyczna
W epoce neoklasycznej cechy rzeĽby przejęto bezpo¶rednio z kultury antycznej. Jak już wcze¶niej wspominałam w klasycyzmie odcinano się od wzorców rzeĽby barokowej i rokokowej,czyli rzeĽby dynamicznej ,bogatej, poskręcanej. W nowej epoce ceniono umiar i spokój. RzeĽby były statyczne i chłodne. Materiał rzeĽbiarski starannie wygładzano. Używano też tego samego materiału co starożytni grecy, czyli idealnie białego marmuru z Karrary,co potęgowało efekt chłodu. Zrezygnowano z pokazywania uczuć i emocji tak bliskich rzeĽbie barokowej. Osłabła też religijno¶ć tematów tak i w rzeĽbie jak i w innych sztukach plastycznych. Form± przekazu w neoklasycyzmie były symbole i alegorie. Arty¶ci d±żyli zawsze do uchwycenia statycznego piękna,idealizowali ludzkie ciało zgodnie z kanonem antycznym,dlatego ich dzieła były tak piorunuj±co podobne do dzieł rzeĽbiarzy antycznych. W malarstwie królowali Francuzi Jacques Louis David i Jean August Domenique Ingres,z rzeĽb± było jednak zupełnie inaczej. W tej dziedzinie prymat wiedli : Duńczyk Berthel Torvaldsen (tworz±cy w Rzymie), oraz Antonio Canova który był włoskiego pochodzenia.